روایتی پندآموز

پدربزرگ، درباره چه می‌نویسید؟

-درباره تو پسرم، اما مهمتر از آنچه می‌نویسم، مدادی است که با آن می‌نویسم. می‌خواهم وقتی بزرگ شدی، مثل این مداد بشوی.
پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید:
-اما این هم مثل بقیه مدادهایی است که دیده‌ام!
پدربزرگ گفت: بستگی دارد چطور به آن نگاه کنی، در این مداد پنج صفت هست که اگر به دستشان بیاوری، برای تمام عمرت با دنیا به آرامش می‌رسی.

 صفت اول: می‌توانی کارهای بزرگ کنی، اما هرگز نباید فراموش کنی که دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می‌کند. اسم این دست خداست، او همیشه باید تو را در مسیر اراده‌اش حرکت دهد.

 صفت دوم: باید گاهی از آنچه می‌نویسی دست بکشی و از مدادتراش استفاده کنی. این باعث می‌شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تیزتر می‌شود (و اثری که از خود به جا می‌گذارد ظریف‌تر و باریک‌تر) پس بدان که باید رنج‌هایی را تحمل کنی، چرا که این رنج باعث می‌‌شود انسان بهتری شوی.

 صفت سوم: مداد همیشه اجازه می‌دهد برای پاک کردن یک اشتباه، از پاک‌کن استفاده کنیم. بدان که تصحیح یک کار خطا، کار بدی نیست، در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری، مهم است.

 صفت چهارم: چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است. پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است.

و سر انجام پنجمین صفت مداد: همیشه اثری از خود به جا می‌گذارد. پس بدان هر کار در زندگی‌ات می‌کنی، ردی به جا می‌گذارد و سعی کن نسبت به هر کار می‌کنی، هشیار باشی وبدانی چه می‌کنی..

هفت بار روح خویش را تحقیر کردم

 هفت بار روح خویش را تحقیر کردم :

- نخستین بار هنگامی بود که برای رسیدن به بلندمرتبگی ، خود را فروتن نشان می‌داد .

- دومین بار آن هنگام که در مقابل فلجها می‌لنگید .

- سومین بار آن زمان که در انتخاب خویش بین آسان و سخت، آسان را برگزید .

- چهارمین بار وقتی که مرتکب گناهی شد و به خویشتن تسلی داد که دیگران هم گناه می‌کنند .

- پنجمین بار آنگاه که به علت ضعف و ناتوانی از کاری سر باز زد و صبر را حمل بر

 قدرت و توانایی‌اش دانست .

 

- ششمین باز زمانی که چهره‌ای زشت را تحقیر کرد در حالی که نمی‌دانست

  آن چهره یکی از نقابهای خویش است .

 

- هفتمین بار وقتی که زبان به مدح و ستایش گشود و انگاشت که فضیلت است .

 

 جبران خلیل جبران

---

 پند آموز است ماجرای مردی که زمین را می کاوید تا ریشه های بی ثمر را از اعماق زمین بیرون کشد ، اما ناگاه گنجی بزرگ یافت ؟! .

جبران خلیل جبران

 

---

آنچه كه هستي هديه خداوند به توست و آنچه خواهي شد هديه تو به خداوند است ، پس بي نظير باش . . .

یک روز زندگی ...

دو روز مانده به پایان جهان تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است .
تقویمش پر شده  بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود.پریشان شد و آشفته و عصبانی .
نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد .
داد زد و بد و بیراه گفت.خدا سکوت کرد .

آسما ن و زمین را به هم ریخت .خدا سکوت کرد .
جیغ زد و جار و جنجال راه انداخت.خدا سکوت کرد .

به پر و پای فرشته و انسان پیچید.خداسکوت کرد .
کفر گفت و سجاده دور انداخت.خدا سکوت کرد .

دلش گرفت و گریست  و به سجاده افتاد .

خدا سکوتش را شکست و گفت :
عزیزم اما یک روز دیگر هم رفت .
تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی . تنها یک روز باقیست.بیا و لاقل این یک روز را زندگی کن .
لابه لای هق هقش گفت : اما با یک روز ! با یک روز چه کار میتوان کرد!؟
خدا گفت:آن ﮐس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند گویی که هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمی  یابد هزار سال هم به کارش نمی آید .
و آن گاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت:
حالا برو و زنگی کن.
او مات و مبهوت به زندگی نگاه کردکه در گودی دستانش میدرخشید .

اما میترسید حرکت کند . می ترسید راه برود . می ترسید زندگی از لای انگشتانش بریزد.
قدری ایستاد .......
بعد با خودش گفت : وقتی فردایی ندارم نگه داشتن زندگی چه فایده ای داردبگذار این یک مشت زندگی را مصرف کنم .
آن وقت شروع به دویدن کرد . زندگی به سر و رویش پاشید . زندگی را نوشید و زندگی را بویید و چنان به وجد آمد که دید میتواند تا ته دنیا بدود . میتواند بال بزند میتواند پا روی خورشید بگذارد.
میتواند ......
او درآن  یک  روز آسمان خراشی بنا نکرد زمینی مالک نشد مقامی بدست نیاورد اما ...
اما در همان یک روز  دست بر پوست درختی کشید . روی چمن خوابید . کفش دوزکی را تماشا کرد .
سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که نمیشناختندش سلام کرد  و برای آنهای که دوستشان نداشت از ته دل دعا کرد .

 

  

 

دیروز امروز فردا

دیروز آموختم که عشق بورزم

                                                         اما امروز خریداری ندارم

دیروز آموختم که سکوت کنم

                                                         اما امروز سکوتم را نمی خوانند

دیروز آموختم که دیگران را بفهمم

                                                         اما امروز مرا نمی فهمند

 

امروزم را چگونه طی کنم ؟                      که فردا ...

مرا بفهمند و سکوتم را بخوانند

                                                          عاشق شدن پیشکش

ملیحه

آبی خاکستری سیاه

شاید طولانی باشه اما دلم نیامد از از شعر زیبا چیزی کم کنم .

 

در شبان غم تنهایی خویش            عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی                         من در این تیره شب جانفرسا
زائر ظلمت گیسوی توام                  گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من             

گیسوان تو شب بی پایان                جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو                            موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی        از شط گیسوی مواج تو من        بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه              همه ی عمر سفر می کردم
من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور
گیسوان تو در اندیشه ی من                 گرم رقصی موزون
کاشکی پنجه ی من                           در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست
چشم من چشمه ی زاینده ی اشک       گونه ام بستر رود
کاشکی همچو حبابی بر آب                  در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود
شب تهی از مهتاب                              شب تهی از اختر
ابر خکستری بی باران پوشانده              آسمان را یکسر
ابر خکستری بی باران دلگیر است

و سکوت تو پس پرده ی خکستری سرد کدورت افسوس سخت دلگیرتر است
شوق بازآمدن سوی توام هست
اما
تلخی سرد کدورت در تو                      پای پوینده ی راهم بسته
ابر خکستری بی باران                        راه بر مرغ نگاهم بسته
وای ، باران
باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
 از دل من اما                               چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ                  من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ                  می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست               
اب رؤیای فراموشیهاست
خواب را دریابم                               که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم
و ندایی که به من می گوید :
 ” گر چه شب تاریک است                  دل قوی دار ، سحر نزدیک است “
دل من در دل شب                               خواب پروانه شدن می بیند
مهر صبحدمان داس به دست                  خرمن خواب مرا می چیند
آسمانها آبی                                        پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در اینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق                          می گشاید پر و بال
تو گل سرخ منی                                   تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پک سحری ؟
نه                                                     از آن بکتری
تو بهاری ؟
نه                                                     بهاران از توست
از تو می گیرد وام                                هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست                      ای بهین باغ و بهارانم تو
سبزی چشم تو                                    دریای خیال
پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز مزرع سبز تمنایم را
ای تو چشمانت سبز                            در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و                                      مرگم از توست
سیل سیال نگاه سبزت                        همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود
من به چشمان خیال انگیزت معتادم
و دراین راه تباه                                    عاقبت هستی خود را دادم
آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا
در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟
مرغ آبی اینجاست
در خود آن گمشده را دریابم
در سحرگاه سر از بالش خواب بردار
کاروانهای فرومانده ی خواب از چشمت بیرون کن
باز کن پنجره را
تو اگر بازکنی پنجره را
من نشان خواهم داد                           به تو زیبایی را
بگذاز از زیور و آراستگی
من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد
که در آن شکوت پیراستگی                  چه صفایی دارد
آری از سادگیش                                چون تراویدن مهتاب به شب                    مهر از آن می بارد
باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به عروسی عروسکهای                       کودک خواهر خویش
که در آن مجلس جشن      صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس       صحبت از سادگی و کودکی است
چهره ای نیست عبوس
کودک خواهر من                        در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصد
کودک خواهر من                         امپراتوری پر وسعت خودذ را هر روز                  شوکتی می بخشد
کودک خواهر من نام تو را می داند
نام تو را می خواند
گل قاصد ایا
با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟
باز کن پنجره را
من تو را خواهم برد
به سر رود خروشان حیات       

آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز           بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز
باز کن پنجره را                                                 صبح دمید
 چه شبی بود و چه فرخنده شبی
آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه ی شاد                           از لبان تو شنید :
” زندگی رویا نیست
زندگی زیبایی ست
می توان
 بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان
از میان فاصله ها را برداشت
 دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “
قصه ی شیرینی ست        کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد       قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو                 تا به آرامش دل                        سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت یادگاران تو اند
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ          در تمام در و دشت             سوکواران تو اند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک ، اما ایا                            باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم                          خنده ام می گیرد
چه شبی بود و چه روزی افسوس
با شبان رازی بود             روزها شوری داشت
ما پرستوها را                 از سر شاخه به بانگ هی ، هی                  می پراندیم در آغوش فضا
ما قناریها را                    از درون قفس سرد رها می کردیم
آرزو می کردم                 دشت سرشار ز سبرسبزی رویا ها را
من گمان می کردم
دوستی همچون سروی سرسبز       چارفصلش همه آراستگی ست
من چه می دانستم                          هیبت باد زمستانی هست
من چه می دانستم 
سبزه می پژمرد از بی آبی              سبزه یخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم
دل هر کس دل نیست                      قلبها ز آهن و سنگ                  قلبها بی خبر از عاطفه اند
از دلم رست گیاهی سرسبز سر برآورد درختی شد نیرو بگرفت           برگ بر گردون سود
این گیاه سرسبز                           این بر آورده درخت اندوه             حاصل مهر تو بود
و چه رویاهایی                              که تبه گشت و گذشت
و چه پیوند صمیمیتها                      که به آسانی یک رشته گسست
چه امیدی ، چه امید ؟
چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید
دل من می سوزد
که قناریها را پر بستند            و کبوترها را           آه کبوترها را
و چه امید عظیمی به عبث انجامید
در میان من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری    تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد           که مرا    زندگانی بخشد
چشمهای تو به من می بخشد             شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا                    سطر برجسته ای از زندگی من هستی
دفتر عمر مرا
با وجود تو شکوهی دیگر    رونقی دیگر هست
می توانی تو به من                  زندگانی بخشی
یا بگیری از من                         آنچه را می بخشی
من به بی سامانی                      باد را می مانم
من به سرگردانی                          ابر را می مانم
من به آراستگی خندیدم
من ژولیده به آراستگی خندیدم
سنگ طفلی ، اما
خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت
قصه ی بی سر و سامانی من            باد با برگ درختان می گفت
باد با من می گفت :
” چه تهیدستی مرد “
ابر باور می کرد
من در ایینه رخ خود دیدم                   و به تو حق دادم
آه می بینم ، می بینم 
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که تو را در خور ؟            هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟                هیچ
تو همه هستی من ، هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری ؟                                  همه چیز
تو چه کم داری ؟                              هیچ
بی تو در می یابم
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را
کاهش جان من این شعر من است
آرزو می کردم                  که تو خواننده ی شعرم باشی
راستی شعر مرا می خوانی ؟
نه ، دریغا ، هرگز
باورنم نیست که خواننده ی شعرم باشی
کاشکی شعر مرا می خواندی
بی تو من چیستم ؟ ابر اندوه
بی تو سرگردانتر                 از پژواکم              در کوه
گرد بادم در دشت
برگ پاییزم ، در پنجه ی باد
بی تو سرگردانتر                از نسیم سحرم                    از نسیم سحر سرگردان
بی سرو سامان
بی تو - اشکم                    دردم      آهم
آشیان برده ز یاد               مرغ درمانده به شب گمراهم
بی تو خاکستر سردم ، خاموش
نتپد دیگر در سینه ی من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادی       نه خروش
بی تو دیو وحشت                   هر زمان می دردم
بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد   و اندر این دوره بیدادگریها هر دم
کاستن                کاهیدن                کاهش جانم
کم
کم
چه کسی خواهد دید             مردنم را بی تو ؟
بی تو مردم ، مردم
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟
آن زمان که خبر مرگ مرا         از کسی می شنوی ، روی تو را
کاشکی می دیدم
شانه بالازدنت را                      بی قید
و تکان دادن دستت که             مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که              عجیب !‌عاقبت مرد ؟
افسوس
کاکشی می دیدم
من به خود می گویم:
” چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خکستر کرد ؟ “
باد کولی ، ای باد
تو چه بیرحمانه
شاخ پر برگ درختان را عریان کردی            و جهان را به سموم نفست ویران کردی
باد کولی تو چرا زوزه کشان                        همچنان اسبی بگسسته عنان
سم فرو کوبان بر خک گذشتی همه جا ؟
 آن غباری که برانگیزاندی
سخت افزون می کرد                                  تیرگی را در دشت
و شفق ، این شفق شنگرفی                      بوی خون داشت ، افق خونین بود
کولی باد پریشاندل آشفته صفت
تو مرا بدرقه می کردی هنگام غروب
تو به من می گفتی :
” صبح پاییز تو ، نامیمون بود ! “
من سفر می کردم
و در آن تنگ غروب
یاد می کردم از آن تلخی گفتارش در صادق صبح
دل من پر خون بود
در من اینک کوهی             سر برافراشته از ایمان است
من به هنگام شکوفایی گلها در دشت                باز برمی گردم
و صدا می زنم :
” ای
باز کن پنجره را
باز کن پنجره را
در بگشا
که بهاران آمد
که شکفته گل سرخ                      به گلستان آمد
باز کنپنجره را
که پرستو می شوید در چشمه ی نور
که قناری می خواند                       می خواند آواز سرور
 که : بهاران آمد
که شکفته گل سرخ به گلستان آمد “
سبز برگان درختان همه دنیا را         نشمردیم هنوز
من صدا می زنم :
” باز کن پنجره ، باز آمده ام
من پس از رفتنها ، رفتنها ؛
با چه شور و چه شتاب
در دلم شوق تو ، کنون به نیاز آمده ام “

داستانها دارم
از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو              از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو
بی تو می رفتم ، می رفتنم، تنها ، تنها
وصبوری مرا                                             کوه تحسین می کرد
من اگر سوی تو برمی گردم                         دست من خالی نیست
کاروانهای محبت با خویش                           ارمغان آوردم
من به هنگام شکوفایی گلها در دشت            باز برخواهم گشت
تو به من می خندی
من صدا می زنم :
” ای باز کن  باز کن پنجره را “
پنجره را می بندی
با من کنون چه نشتنها ، خاموشیها
با تو کنون چه فراموشیهاست
چه کسی می خواهد              من و تو ما نشویم              خانه اش ویران باد
من اگر ما نشویم ، تنهایم
تو اگر ما نشوی                   خویشتنی
از کجا که من و تو
شور یکپارچگی را در شرق
باز برپا نکنیم
از کجا که من و تو             مشت رسوایان را وا نکنیم
من اگر برخیزم                 تو اگر برخیزی                      همه برمی خیزند
من اگر بنشینم                   تو اگر بنشینی                   چه کسی برخیزد ؟
چه کسی با دشمن بستیزد ؟
چه کسی                          پنجه در پنجه هر دشمن دون آویزد
دشتها نام تو را می گویند     کوهها شعر مرا می خوانند
کوه باید شد و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟
در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟
در من این شعله ی عصیان نیاز
در تو دمسردی پاییز که چه ؟
حرف را باید زد                درد را باید گفت
سخن از مهر من و جور تو نیست
سخن از تو
متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنایی با شور ؟               و جدایی با درد ؟
و نشستن در بهت فراموشی یا غرق غرور ؟
سینه ام اینه ای ست            با غباری از غم
تو به لبخندی از این اینه بزدای غبار
آشیان تهی دست مرا           مرغ دستان تو پر می سازند
آه مگذار ، که دستان من آن
اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشیها بسپارد
آه مگذار که مرغان سپید دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد
من چه می گویم ، آه
با تو کنون چه فراموشیها
با من کنون چه نشستها ، خاموشیهاست
تو مپندار که خاموشی من         هست برهان فرانموشی من
من اگر برخیزم                       تو اگر برخیزی                     همه برمی خیزند

 

حمید مصدق

معنای حقیقی زندگی

  فردی از پروردگار درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد خدا پذیرفت.

او را وارد اتاقی نمود که جمعی از مردم در اطراف یک دیگ بزرگ غذا نشسته بودند. همه گرسنه، ناامید و در عذاب بودند. هرکدام قاشقی داشت که به دیگ می رسید ولی دسته ی قاشق ها بلندتر از بازوی آن ها بود، بطوری که نمی توانستند قاشق را به دهانشان برسانند!

عذاب آن ها وحشتناک بود.

آنگاه خداوند گفت: اکنون بهشت را به تو نشان می دهم.

او به اتاق دیگری که درست مانند اولی بود وارد شد. دیگ غذا، جمعی از مردم، همان قاشقهای دسته بلند. ولی در آنجا همه شاد و سیر بودند.

آن مرد گفت: نمی فهمم؟ چرا مردم در اینجا شادند در حالیکه در اتاق دیگر بدبخت هستند، باآنکه همه چیزشان یکسان است؟

خداوند تبسمی کرد و گفت: خیلی ساده است، در اینجا آن ها یاد گرفته اند که یکدیگر را تغذیه کنند.

هر کس با قاشقش غذا در دهان دیگری می گذارد، چون ایمان دارد کسی هست در دهانش غذایی بگذارد.

 

مرگ آرزو

آنگاه كه ... ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس مي كني ؛ به خاطر بياور كه ...

زيبايي شهاب ها از شكستن قلب ستارگان است.

 

باغبان هستي

مادر

 

                           اي لطيف ترين گل بوستان هستي ، اي باغبان هستي من

 

گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند .

 

گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد .

 

گاهِ بيماري ام ، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند .

 

گاهِ اندرزم ، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد .

 

گاهِ تعليمم ، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند .

 

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد .

 

 

           مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي . تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت .

مادرم روزت مبارک

اشک شادی

يك روز آمدي و گفتي تنهاييت را با من تقسيم كن كه من نيز تنهام .
گفتم تنهايي هاي من پر از اشك و غصه اند .
گفتي من سهمي ميخواهم
گفتم باشد شاديهايم مال تو و تنهايي غمهايم مال خودم
گفتي هردو را ميخواهم
گفتم برو ...هردو را نميتوانم تقسيم كنم ...
من به تو غصه نمي فروشم هردورا نميتوانم به تو بدهم
اصرار كردي ...
سرشب آمدي كه سهمت را بگيري
وقتي زلال اشكهايم را ديدي ترديد كردي !
طاقت نياوردي و رفتي ...
اشكها پرسيدند : پس كجا رفت ؟ ما كه " اشكهاي شادي "را براي او نهاده بوديم

دوست داشتن زیباست

امشب از آسمان ديده تو                            روی شعرم ستاره می بارد

در سكوت سپيد كاغذها                             پنجه هايم جرقه می كارد

             

شعر ديوانه تب آلودم                                  شرمگين از شيار خواهش ها

پيكرش را دوباره می سوزد                          عطش جاودان آتش ها

 

آری، آغاز دوست داشتن است                 گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم                         كه همين دوست داشتن زيباست

 

از سياهی چرا حذر كردن                           شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب بجای می ماند                         عطر سكر آور گل ياس است

 

آه، بگذار گم شوم در تو                              كس نيابد ز من نشانه من

روح سوزان آه مرطوبت                               بوزد بر تن ترانه من

 

آه، بگذار زين دريچه باز                               خفته در پرنيان رؤياها

با پر روشنی سفر گيرم                              بگذرم از حصار دنياها

 

دانی از زندگی چه می خواهم                     من تو باشم، تو، پای تا سر تو

زندگی گر هزارباره بود                                بار ديگر تو، بار ديگر تو

 

آنچه در من نهفته دريائيست                        كی توان نهفتنم باشد

با تو زين سهمگين توفانی                           كاش يارای گفتنم باشد

 

بسكه لبريزم از تو، می خواهم                    بدوم در ميان صحراها

سر بكوبم به سنگ كوهستان                      تن بكوبم به موج درياها

 

بسكه لبريزم از تو، می خواهم                     چون غباری ز خود فرو ريزم

زير پای تو سر نهم آرام                               به سبك سايه تو آويزم

 

آری، آغاز دوست داشتن است                گر چه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم                        كه همين دوست داشتن زيباست

فروغ فرخزاد

 

در رهگذر باد

وقتي تو نيستي،

خورشيد تابناك،

شايد دگر درخشش خود را،

و كهكشان پير گردش خود را

از ياد ميبرد.

و هر گياه،

از رويش نباتي خود،

بيگانه مي شود.

 

و آن پرنده اي،

كز شاخه انار پريده،

پرواز را،

هر چند پر گشوده،

- فراموش ميكند .

 

آن برگ زرد بيد كه با باد،

تا سطح رود قصد سفر داشت .

قانون جذب و جاذبه را در بسيط خاك

مخدوش مي كند .

 

آنگاه،

نيروي بس شگرف،

مبهم،

نامرئي،

نور حيات را،

در هر چه هست و نيست،

خاموش مي كند.

 

وقتي تو با مني،

گويي وجود من،

سكر آفرين نگاه تو را نوش مي كند.

 

چشم تو آن شراب خلر شيرازست

كه هر چه مرد را

مدهوش مي كند .

 

*****

تو،

با نوشخند مهر،

با واژه محبت،

فرسوده جان محتضرم را ز بند درد

آزاد مي كني .

و با نوازشت،

اين خشكزار خاطره ام را،

آباد مي كني .

 

با سدي از سكوت،

در من رساترين تلاطم ساكن را.

بنياد مي كني .

 

با اين سكوت سخت هراس انگيز،

بيداد مي كني .

 

*****

محبوب من بيا،

تا اشتياق بانگ تو درجان خسته ام،

شور و نشاط عشق بر انگيزد .

من غرق مستي ام

از تابش وجود تو در جام جان چنين،

سرشار هستي ام .

 

من بازتاب صولت زيبايي توام

آيينه شكوه دلارايي توام

حمید مصدق

 

در رهگذر باد

ديدم در آن كوير درختي غريب را

محروم از نوازش يك سنگ رهگذر

تنها نشسته اي،

بي برگ و بار، زير نفسهاي آفتاب

در التهاب،

در انتظار قطره باران

در آرزوي آب .

 

ابري رسيد،

- چهر درخت از شعف شكفت .

دلشاد گشت و گفت :

« اي ابر، بشارت باران !

« آيا دل سياه تو از آه من بسوخت ؟!

 

غريد تيره ابر،

برقي جهيد و چوب درخت كهن

بسوخت !

 

حمید مصدق

 

من هیچ نیستم.....

  به خورشید گفتم گرمی ات را به من بده تا به تو هدیه بدهم

 

                            گفت: دستانش گرمی مرا دارند

 به آسمان گفتم پاکی ات را به من بده

 

                                  گفت: چشمانش پاکی مرا دارند

 از دشت سبزی زندگیش را خواستم

 

                                   گفت: زندگیش سبزتر از اوست

  از دریا بزرگی و آرامشش را خواستم

 

                                   گفت: قلبش به اندازه اقیانوس  است و آرامشش نیز.....

 

 از ماه تابندگی صورتش را خواستم

 

                                                          گفت: وقتی نگاهش می کنم خجل می شوم.

 

 به فکر فرو رفتـــــــم...

 

مـــــــن در قبــــــال

 

                         دستــــــــان گرمت

                                                                         

                                                                                        چشمــــــــان پاکت 

 

                                                                                                                                 سبـــــــــــزی زندگیت 

 

  بــــــــــزرگـی و آرامــــــــش قلبت

 

                                                    و صــــــــورت ماهت

 

                                                                                              هیچ نیستــــــم

 

                                                                                    هیچ ...

دلشکسته

زمانی را که با یک قلب زخمی به بالای بلندی پا نهادم

نگاهی را به بالای سرم بر آسمان کردم

دلم را با دو دستم برایش عرضه کردم

دلش تابی نیاورد

و او هم بهر تسکینم برایم اشک می ریخت

که با هر قطره اشکش

تمام خاطرات تلخ من را

ز قلبم پاک می کرد

 

ببار ای بارون ببار ...

اعتماد

 

آن گاه که چشم بسته

 

روی طنابی که یک سرش در دست تو بود

 

بند بازی می کردم

 

دریافتم که همیشه در عشق...

 

مساله اعتماد بوده است

 

میان چشم ها ی بسته ی من و

 

دست های لرزان تو!!!